رونق تولید ملی | پنج‌شنبه، ۲۵ مهر ۱۳۹۸

ندای بندگی در نخستین شب از لیالی قدر - نمایش محتوای خبر

 

 

ندای بندگی در نخستین شب از لیالی قدر

ندای بندگی در نخستین شب از لیالی قدر

مردم کهگیلویه وبویراحمد در نخستین شب از لیالی قدر یکپارچه ندای بندگی سر دادند.

در نخستین شب از لیالی قدر، نوای الغوث الغوث مردم خداجوی از سراسر این استان به آسمان برخاست.

شهر یاسوج و دیگر شهرهای کهگیلویه وبویراحمد در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان که مصادف است با سالروز ضربت خوردن مولی الموحدین حضرت علی (ع) رنگ ماتم به خود گرفت و مؤمنان در بقاع متبرکه، مساجد، حسینیه ها و سایر اماکن مذهبی شهرها و روستاها با شب زنده داری و سوگواری برای شهادت نخستین امام شیعیان ارادت خود به امام اول شیعیان را به نمایش گذاشتند.

مردم روزه دار و خداجوی استان به همراه روزه داران و عزاداران سراسر کشور پس از قرائت دعای جوشن کبیر ، سخنرانی، ذکر مصیبت  و با توسل به درگاه الهی، قرآن بر سر نهاده و ندای بندگی سر دادند.

دست‌هایی که دیشب ملتمسانه به سمت آسمان بلند شد، فضای معنوی خاصی را زمزمه می کرد و هرکس با دلی شکسته و چشمانی اشک بار برای رفع حاجات خود و دیگران، دست نیاز به سوی بی نیاز داشت.

حضور پرشور کودکان و نوجوانانی که با وجود سن کم، همراه خانواده‌های خود به آیین معنوی لیالی قدر آمده بودند تا در آئین احیای نخستین شب از لیالی قدر شرکت کنند و دست‌های خود را همچون پدر و مادرانشان برای استجابت دعا به درگاه الهی بلند کردند، از جلوه‌های خاص این مراسم بود.

در آموزه‌های اسلامی و شیعی شب‌های نوزدهم، بیست یکم و بیست و سوم ماه مبارک رمضان به عنوان لیالی قدر و ایام نزول قرآن و شب‌هایی با عظمت یاد شده است که سرنوشت انسان‌ها در آن رقم می‌خورد و مسلمانان و شیعیان در این شب‌ها تا طلوع فجر به عبادت و راز و نیاز با پروردگار متعال می‌پردازند.

امام علی (ع) در روز ۱۳ ماه رجب سال سی ام عام الفیل در کعبه چشم بر جهان گشود، پدر آن حضرت، ابوطالب فرزند عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف و مادرش فاطمه دختر اسد بن هاشم است.

نام ایشان علی، کنیه اش ابوتراب، ابوالائمه، ابوالحسن و لقب امیرالمومنین، یعسوب الدین، یعسوب المومنین، امام المتقین، سید الاوصیاء، اسدالله، مرتضی، حیدر، أَنزع، قضم، وصی و ولی است.

علی (ع) نخستین کسی که به نبوت حضرت رسول (ص) ایمان آورد، بود.

ایشان همیشه همراه پیامبر بود و آن بزرگوار در تمام جنگ‌های زمان حضرت رسول (ص) غیر از جنگ تبوک، مشارکت داشت و بیشترین پیروزی‌ها به دست برومند و توانای آن حضرت نصیب اسلام و مسلمان شد.

آن حضرت در شب نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجری قمری در حالی که در مسجد کوفه و اقامه نماز صبح در سجده بود، ضربتی از سوی ابن ملجم مرادی بر فرق مبارکش وارد آمد و در این حال آن حضرت فرمود: «فزت و رب الکعبه، به خدای کعبه سوگند که رستگار شدم».

سرانجام حضرت علی (ع) در ۲۱ ماه رمضان سال چهلم هجری قمری به شهادت رسید و بارگاه ملکوتی آن امام همام در نجف اشرف میعادگاه عاشقان حق و حقیقت شد.