رونق تولید ملی | یک‌شنبه، ۳۱ شهریور ۱۳۹۸

امامزاده نور الدین - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

امامزاده نور الدین

شناخت امام زاده نورالدین (ع( /در گذشته روستای دم عباس (امامزاده نورالدین)، روستای آبادی بود که نزدیک به 500 خانوار در آن ساكن بودند.این روستا به دلیل داشتن مردمانی خونگرم و مهمان‌نواز و نیز وجود امامزاده سید نورالدین(ع) مركز روستاهای اطراف تلقی می‌شد که در نقطه تلاقی سه ایل طیبی،دشمن زیاری،تامرادی قرار داشت. مردمان این روستا اعتقادات بسیاری به این امامزاده داشتند به‌طوری که در موقع ییلاق و قشلاق، بسیاری از اموال و دارایی خود را به این امامزاده سپرده و با خیالی آسوده کوچ می‌کردند. همچنین در هنگام نزاع و درگیری برای رفع کدورت به این مکان مقدس می‌رفتند.باتوجه به دیدگاه جامعه‌شناسی كاركردی، می‌توان گفت این مكان كاركردهای بسیاری برای مردم منطقه داشته است. اما متأسفانه در حال حاضر این روستا متأثر از عواملی چون؛ نبود راه ارتباطی، مهاجرت بی‌رویه مردم به شهرهای اطراف، نزاع و درگیری اهالی روستا و کم توجهی به بقعه امامزاده نورالدین به ویرانه‌‌ای تبدیل شده که با سرمایه‌گذاری در این منطقه و ایجاد زیر ساخت‌های روستائی به‌خصوص جاده مناسب و نیز كمك به احداث و مرمت بنای امامزاده و فراهم کردن شرایط لازم جهت جذب توریسم و اشتغال، می‌توان به این روستا جان دوباره بخشید.بقعه متبرکه ی آن بر روی تپه ای بلند در مدخل ورودی روستای امام زاده نورالدین بخش دشمن زیاری از توابع بخش مرکزی شهرستان کهگیلویه که جوانب اطراف آن را قبرستان وسیعی فرا گرفته ، در 70 کیلومتری شمال شهر دهدشت واقع شده است. فضای پرطراوت طبیعت این بقعه مشتمل است بر بیوتاتی مصفا و انبوه درختان کهنسال بلوط و مرکبات خوش طعم و در جوانب آن آثاری از ویرانه های ساختمان ها و لوحه سنگ های قبور قدیم که در عمق خاک فرو رفته اند ، نشانه ای از قدمت دیرینه مردمی را در روزگار پیشین تداعی می کند که به قول محلیان به « منطقه امن » شهرت داشته است . عمارت این بقعه چهار ضلعی به شیوه بناهای دوره صفویه که در وسط آن صورت قبری گچی مربوط به امامزاده سید نورالدین و قبر کوچک تری پشت سر آن که بنا بر آنچه در افواه شایع است ، مربوط به « عباس » تاجر اصفهانی در اوایل دوره زندیه بوده است . سبب انتساب و اشتهار این بقعه به عباس از آن جهت بوده است که عباس اصفهانی بر حسب کرامتی که از امامزاده برایش ظاهر شده ، اواخر عمر خویش را به خدمت آن بقعه اشتغال داشته و به اعتباری گنبد متروکه و پوکیده گچی آن را باز پیرایی و ایوانی متصل به صحن به آن افزودن است . در دو جانب شمال غربی و جنوب شرقی این بقعه پی و شالوده بناهای خشتی ، شامل دو اطاق کوچک رو به غرب موجود بوده که ظاهراً برای اقامه نماز و اسکان زائرین مورد استفاده قرار می گرفته ، وجود داشته است . در واقع ساختمان این زیارتگاه به مصداق گفتار فوق و نوع قوس گوشواره ها ، ملاط و سبک کلی کار ، باید ساخت بنای مزبور را در دو مرحله در نظر گرفت . مرحله نخست ، گنبد خانه که می تواند از بناهای دوران صفویه باشد و با توجه به تاریخ سنگ قبرها که قدیمی ترین سنگ قبر موجود سال 1107 ( ه . ق ) را نشان می دهد . مرحله دوم ، ساخت بنا مربوط به دوران های بعدی که به اعتباری اواخر دوره افشار و اوایل عصر زندیه را نشان می دهد وآن باز پیرایی گنبد الحاق و ایوانی متصل به صحن در مقابل در ورودی حرم می باشد که دارای سقف مسطح که در میان آنها کلاف های چوبی قطور برای استحکام بیشتر آن بکار رفته است . بنای امامزاده شامل دو قسمت ، شبستان و گنبدی می باشد که به علت رانش پوسیدگی مصالح و سبک ضعیف اجرای کار هر دو قسمت فوق به مرور زمان تخریب و تا حد دیوارهای آن از بین رفته است . شبستان این امامزاده شامل یک سالن بزرگ مستطیل شکل بوده ، که در وسط دارای ستون هایی جهت افراشتن طاق های دو طرف شبستان بوده است.